Grzegorz Tomczak – Plac Mickiewicza

358-grzegorz-tomczak-plac-mickiewiczaur. 1954

Tacy młodzi tacy ufni i przejęci
Zawstydzeni niewinnością wbrew pozorom
Spacerują po Poznaniu wpół objęci
Do dwudziestej drugiej, dłużej nie pozwolą
Siedzą młodzi pod spłowiałym Mickiewiczem
Przy zachodniej lemoniadzie lub przy kawie
Serca biją pośród romantycznych ćwiczeń
W takt Leśmiana i Tuwima,
a w Warszawie […]
Tacy młodzi

Grzegorz Tomczak to artysta spod znaku pióra i gitary. Pisze teksty piosenek dla siebie i innych. Poznański kompozytor, bard, jedna z najważniejszych postaci polskiej piosenki literackiej. Urodził się 27 maja 1954 r. w Gnieźnie. Absolwent poznańskiej polonistyki. Laureat głównej nagrody na Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie w 1979 r. Pisał teksty m.in. dla Maryli Rodowicz, Andrzeja Zauchy, Zbigniewa Wodeckiego, Ryszarda Rynkowskiego, grupy Pod Budą.
W latach osiemdziesiątych w swoich piosenkach, publicznie wyrażał niezgodę na rzeczywistość, w jakiej żył. W 1992 r. ukazał się tom jego wierszy i piosenek. W 1999 r. na Ogólnopolskim Przeglądzie Piosenki Autorskiej OPPA Tomczak otrzymał nagrodę publiczności za utwór Idąc, zawsze idź. Śpiewał m.in. w Opolu i na Festiwalu Zakazanej Piosenki w Gdańsku. W 2001 r. ukazała się jego pierwsza autorska płyta zatytułowana Ja to mam szczęście. To z niej pochodzi cytowany fragment. Na niej znajdują się również tak kultowe dla miłośników Krainy Łagodności utwory, jak ten o pięknym uczuciu – Niebieska piosenka czy Tango na głos, orkiestrę i jeszcze jeden głos, śpiewane wcześniej przez Marylę Rodowicz.
W 2008 r. wydał drugą płytę, Miłość to za mało, z piękną piosenką Szukałem cię wśród jabłek. Odbiorcy tego rodzaju muzyki wiedzą dokładnie, czego chcą – atmosfery ciepła, życzliwości, niebanalnych tekstów i łagodnej muzyki.
W muzyczno-artystycznej restauracji Pod Pretekstem – wraz z m.in. Leną Piękniewską, Julią Rosińską, Justyną Szafran, Krzysztofem Pysem i Grzegorzem Kopulą – tworzy Teatr Piosenny. Jest autorem scenariusza, tekstów i muzyki do spektaklu Krochmalna 8.

Joanna Roszak

no images were found

Plac Mickiewicza

Wytyczony został na początku XX wieku na terenach pofortecznych, jako centralny plac nowotworzonej dzielnicy cesarskiej, mającej być wizytówką pruskiego Poznania. W 1903 r. wystawiono na nim pomnik kanclerza Otto von Bismarcka, który odtąd czuwał nad placem budowy. Po jego lewej ręce wznoszono zamek cesarski, po prawej Akademię Królewską, na wprost budynki Ziemstwa Kredytowego, a za plecami Teatr Wielki i gmach Komisji Kolonizacyjnej (Hakaty). Dzielnicę okalającą plac udało się zbudować przed I wojną światową, a Polacy przejmując miasto w 1919 r. zburzyli tylko pomnik znienawidzonego „żelaznego kanclerza”.
Kolejny pomnik na tym placu stał jeszcze krócej. W październiku 1932 r. odsłonięto wielki łuk triumfalny, w którego centralnym miejscu stała spiżowa figura Chrystusa. Pomnik Wdzięczności, zwany też pomnikiem Najświętszego Serca Jezusowego, o którym krytycznie pisał Emil Zegadłowicz w Liście pasterskim, został rozebrany przez Niemców już w 1939 r. Po wojnie ze względów politycznych, ale na szczęście dla estetyki miasta, monumentu nie odtworzono.
W ramach swoistej rekompensaty na placu pojawił się w 1960 r. pomnik Adama Mickiewicza zaprojektowany przez rzeźbiarzy Bazylego Wojtowicza i Czesława Woźniaka, we współpracy z architektami Jerzym Wellengerem i Stanisławem Podgórskim. Odlany z brązu monument przedstawia postać patrona poznańskiego uniwersytetu trzymającego w ręku księgę. Cokół ozdabiają płaskorzeźby przedstawiające sceny z Grażyny i Konrada Wallenroda.
W czasie festiwalu Solidarności w 1981 r. odsłonięto natomiast pomnik Poznańskiego Czerwca, o którym więcej piszemy przy haśle o Rainerze Kunze.

Paweł Cieliczko

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *