Wojciech Bogusławski 1757-1829
Hotel Saski

030-wojciech-boguslawski-hotel-saski

Punkt pierwszy: Role sobie dane każdy aktor w dni dziewięć doskonale nauczyć się będzie powinien, czego gdy nie dopełni będzie miał wytrącone ze swojej gaży złotych dziewięć.
Punkt drugi: Każdy regularnie o godzinie naznaczonej na próbie znajdować się będzie powinien, który gdy ochybi wytrąconych będzie miał złotych sześć, gdy zaś spóźni półgodzina złotych trzy.
Punkt trzeci: Kto by na reprezentacji był pijany, tak, aby dla niego komedja dana być nie mogła, straci całą swoją miesięczną gażę.

Regulament

W 1783 roku Wojciech Bogusławski uzyskał przywilej dotyczący gry na deskach teatru w Poznaniu. Lubił Poznań, czuł się z nim związany, później jako aktor warszawski także ze swoją grupą regularnie gościł w stolicy Wielkopolski. Krzysztof Kurek pisał, że kiedy 6 listopada 1782 r. Bogusławski zawiązał kontrakt na występy: „Do tekstu umowy dołączył, złożony z dziesięciu punktów Regulament, określający zarówno relacje pomiędzy dyrektorem Srokowskim i pozostałymi aktorami, jak i zakres obowiązków oraz normy postępowania wszystkich członków zespołu aktorskiego”. Ojciec polskiego teatru nie pomija w nim sprawy kłótni między aktorami, opuszczania przez aktorów miasta, tajemnicy aktorskiej, plotkowania.
Wojciech Bogusławski urodził się 9 kwietnia 1757 r. we wsi Glinno pod Poznaniem w rodzinie szlacheckiej. Kształcił się u pijarów w Warszawie, w 1770 r. zaczął studia w Akademii Krakowskiej. Aktorem został wbrew woli rodziców. Zapisał się na kartach historii teatru jako świetny śpiewak, autor Krakowiaków i Górali. Grał w Wilnie i we Lwowie. Cenił go król Stanisław August Poniatowski. Bogusławski pierwszy na polskiej scenie pokazał Hamleta. W Poznaniu występował najpierw przy ul. Gołębiej, blisko Starego Rynku, w sali dawnej szkoły jezuickiej, na scenie z zapadnią. Krzysztof Kurek dodaje: „na scenie w dawnym poznańskim kolegium jezuickim stosowano metodę stopniowego zaciemniania źródeł światła dzięki użyciu lamp olejnych”. W 1783 r. monopol na spektakle w Poznaniu wykupił Jerzy Marcin Lubomirski. Jednak 22 czerwca 1800 r. zaczął się cykl występów Bogusławskiego w naszym mieście. Jego grupę można było zobaczyć podczas kontraktów świętojańskich. Wówczas grała w ujeżdżalni Geislera, za Bramą Wroniecką, jeszcze poza miastem. Bogusławski odwiedzał także Poznań ze spektaklami w latach 1802, 1803 i 1805 – w tym roku wystąpił na deskach Teatru Miejskiego. Nie zapomniał o Poznaniu także w latach 1807-1810. Zmarł 23 lipca 1829 r. w Warszawie.

Joanna Roszak

no images were found

Hotel Saski

Adolf Nowaczyński napisał o Bogusławskim w Warcie nad Wartą: „Urodził się w Glinnie. / W Poznaniu uliczka. Ale ani tabliczki, ani pomniczka”. To stwierdzenie od lat nie jest już aktualne, gdyż stosowna tablica umieszczona jest na frontonie niskiego budynku przy ul. Wrocławskiej i przypomina, że w istniejącym tu hotelu Saskim występował teatr Wojciecha Bogusławskiego. Najznamienitszym gościem hotelu był jednak nie on, a cesarz Francuzów – Napoleon Bonaparte, który przyjął w nim elektora saskiego Fryderyka Augusta, podpisał z nim sojusz, podniósł do godności królewskiej i ustalił dziedziczenie tronu polskiego w linii saskich Wettinów.
Historia hotelu Saskiego rozpoczęła się u schyłku XVIII w., gdy po kasacie zakonu jezuitów ich drukarnię wraz z przylegającym terenem nabył kasztelan Józef Malczewski i przekształcił ją w zajazd. Rozebranie murów miejskich, a zwłaszcza Bramy Wrocławskiej, pozwoliło na wybudowanie w 1797 r. budynku frontowego z pokojami gościnnymi. Oficyną stała się pojezuicka drukarnia. Po kilku latach rozbudowano ją i przekształcono w salę redutową, gdzie odbywały się przedstawienia teatru Bogusławskiego. Do lat trzydziestych XIX w. prowadzony przez Karola Stegelinowa hotel był uznawany za najlepszy w Poznaniu, potem przekształcono go w kamienicę lokatorską.

Paweł Cieliczko

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *